கேவலமான இளைஞன்!

நான் கடவுள் படத்தில் பிச்சை எடுப்பதற்காக மனிதர்கள் விற்பனை செய்யப்படுவதாக காட்சி அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த காட்சியை பார்த்தபோது இப்படிக்கூட நடக்குமா? என்று நான் யோசித்தேன்.

நடைமுறையில் மனிதர்கள் கொத்தடிமைகளாக விற்கப்பட்டு, கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு மீட்கப்பட்ட செய்திகளை படித்த பிறகு, இப்படியும் நடக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு நான் வந்தேன்.

மதுரையில் ஒரு இளைஞன் (வயது 27) படுகொலை செய்யப்பட்டான். எதற்காக தெரியுமா? ஒன்றரை லட்சம் ரூபாய்க்கு நண்பனிடம் விற்ற மனைவியை மீண்டும் குடும்பம் நடத்த அழைத்ததற்காகத்தான்.

ஏழு ஆண்டுகள் குடும்பம் நடத்தி இரண்டு பிள்ளைகள் பெற்றெடுத்த ம்னைவி, அவரின் நண்பருடன் கள்ளத்தொடர்பு வைத்திருந்ததை அறிந்ததும் இருவரையும் அவன் கண்டித்திருக்க வேண்டும்.

மாறாக, கள்ளத்தொடர்பு வைத்திருந்த இருவரையும் அழைத்து விசாரித்து, ஒப்பந்தம் போட்டு ஒன்றரை லட்சம் ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு மனைவியை விற்றிருக்கிறான் கேவலமான அந்த இளைஞன்.

மனைவியும் மகிழ்ச்சியோடு பிள்ளைகள் இருவரையும் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு காதலனுடன் சென்றிருக்கிறார். அதோடு எங்கேயாவது போய் செத்து தொலைந்திருக்கலாம் அவன்.

ஓராண்டு கழிந்த பிறகு திடீரென ஞானோதயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. விற்ற மனைவியை மீண்டும் சந்தித்து பாவ மன்னிப்பு கேட்டு வாழ வருமாறு கேட்டிருக்கிறான். அவளோ, பணத்திற்கு விற்று விட்ட நீ ஏன் என்னைத் தேடி இங்கு வந்தாய்? என்று கேட்டு துரத்தியிருக்கிறாள்.

இதைக் கண்ட நண்பன், சமயம் பார்த்து அவனை சரமாரியாக வெட்டி கொலை செய்துள்ளான். 

அண்மைக்காலமாக குடும்ப அமைப்பு சிதைந்து கொண்டே வருகிறது. எங்கு பார்த்தாலும் கள்ளத்தொடர்பும், அதன் விளைவாக இதுபோன்ற கொலைகளும் அரங்கேறிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

எல்லாவற்றையும் விட, பணத்திற்காக மனித குலம் எத்தகைய கீழ்நிலைக்கும் செல்கிறதே என்று நினைக்கும்போதுதான் மனம் வேதனை அடைகிறது.

இப்போதெல்லாம் செய்த தவறுக்கு உடனுக்குடன் தண்டனை கிடைத்து விடுகிறது என்ற நினைப்பும் சற்றே ஆறுதலாகத்தான் இருக்கிறது. 

வாங்க எழவுக்கு போகலாம் !

அன்னை தெரசாவின் மரணம் 

பிறப்பும், இறப்பும் நிச்சயிக்கப்பட்ட ஒன்று. இது அனைவருக்கும் தெரிந்ததே.

இரண்டுமே மனித வாழ்வில் அன்றாடம் நடக்கக்கூடிய இன்றியமையாத நிகழ்வுகள். ஒரு நிகழ்வு பிறப்பு என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. மற்றொரு நிகழ்வோ சாவு, செத்து போதல், மரணம், இறப்பு, காலமாதல், இயற்கை எய்துதல் என்று பல்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படுகிறது.

பிறப்பில் தொடங்கும் வாழ்க்கை இறப்பில் முடிவடைகிறது. ஒரு புதிய உயிர் உலகுக்கு வருகிறது எனும்போது மகிழும் மனித மனம், பல்வேறு கால கட்டங்களில் நம்மோடு உறவாடி வாழ்ந்து நம்மை விட்டு, இந்த உலகத்தை விட்டு அது பிரிகிறது எனும்போது வேதனை அடைகிறது.

மரணம் என்றதுமே மிரண்டுபோகும் மனிதர்கள்தான் அதிகம். விரும்பி வரவேற்பதற்கும், அதனை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் எவருக்கும் துணிவில்லை. ஆனாலும் குறிக்கப்பட்ட அந்த மரண நாள் வரும்போது அதனை ஏற்றுதான் ஆக வேண்டும். எனக்கு இது நேரிடாது என்று யாரும் மறுத்து கூற முடியாது. நமது விருப்பம் இல்லாமலேயே அது நம்மை வந்தடையும்.

நல்லவர்களாக, நாலு பேருக்கு நல்லதை செய்து சமுதாயத்தில் முன்மாதிரியாக வாழ்ந்த நல்லவர்களின் மரணம் பேசப்படும். அதே நேரத்தில் அடுத்தவர்களின் வாழ்க்கையை கெடுத்து, அவர்களின் துன்பத்தில் இன்பம் காணுபவர்களாக, நல்லதை தவிர மற்ற அனைத்தையுமே செய்து வாழ்ந்து தீயவர்கள் என முத்திரை குத்தப்பட்டவர்களின் மரணமோ விமர்சிப்படும்.

பேசப்படுபவர்களின் மரணம் குறித்த செய்தியை கேள்விப்படும்போது, அவர்களின் நல்ல வாழ்க்கையும், அதனால் அவர்கள் பெற்ற ஆசீர்வாதங்களும் ஒருகணம் நமது மனதில் நிழலாடும்.
விமர்சிக்கப்படுபவர்களின் மரண செய்தியை அறியும்போது, அப்பாடா தொலைந்தான் என்று நிம்மதி பெருமூச்சு வரும். இருவருமே மனிதர்கள்தான். ஆனால் வாழ்க்கை அவர்களை வித்தியாசப்படுத்தி யிருக்கிறது.
ஆழ்ந்து உறங்கி கொண்டிருக்கும்போதே சிலரை மரணம் தழுவியிருக்கிறது. மரணம் கூட நல்ல முறையில் நிகழ வேண்டும் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம்,

காலையிலிருந்து நன்றாக இருப்பார்கள், திடீரென மாலையில் லேசாக நெஞ்சு வலிக்கிறது கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கொள்கிறேன் என்று கூறி படுக்கைக்கு சென்றவர்கள், மீண்டும் எழாமலேயே மரணத்தோடு கை கோர்த்திருக்கிறார்கள். வாழ்க்கையின் முடிவு இது.

இயற்கை விதிகளுக்கு மாறான அகோர விபத்துகள், தற்கொலைகள், கொடூர கொலைகள் போன்றவற்றையும் நாம் சாவு என்றே குறிப்பிடுகிறோம். வாழ்க்கையின் முடிவு இவை அல்ல. விதிக்கப்பட்ட முடிவு காலம் வருவதற்குள் முடிக்கப்படுபவைகள் இவை. ஆக, வாழும் வாழ்க்கை முறைக்கேற்ப மரணமும் நம்மை வந்தடைகிறது.

நெருங்கிய உறவினர்கள், நன்கு பழகியவர்களின் மரண செய்தி கேட்டதும் கடைசியாக அவரின் முகத்தை ஒருமுறை பார்த்து விட வேண்டும் என்ற ஆவல் மேலிட விரைந்தோடுகிறோம். ஒருவேளை அவர்கள் நமக்கு ஏதாவது கெடுதல் செய்திருந்தாலும் கூட அதனை மறந்து அந்த துக்க நிகழ்வில் பங்கேற்கிறோம்.

உயிரோடு இருக்கும்போது அவருக்கு என்ன மரியாதை கொடுத்தோமோ, அதைவிட பல மடங்கு கூடுதலாக அவரின் உடலுக்கு மரியாதை செய்கிறோம். சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் முடிந்து எரித்தலோ, அடக்கமோ செய்த பிறகும் அவரின் நினைவோடு சில காலம் வாழ்கிறோம்.

இதுபோன்ற நேரங்களில் மட்டுமே, இது ஒருநாள் எனக்கும் வந்து சேரும். இதிலிருந்து நான் தப்பிக்க முடியாது என்று மரணம் குறித்த சிந்தனை நமக்கு வரும்.
இந்த சிந்தனை மனிதர்களுக்கு கசப்பான மருந்தாக இருக்கும்.
கசப்பான மருந்துதான் நோயை குணமாக்கி நல்ல சுகத்தை கொடுக்கும், அதுபோலவே கசப்பாக கருதப்படும் மரணம் குறித்த சிந்தனையும் வாழ்க்கையை நல்வழிப்படுத்த உதவும்.

நம்மையே ஆராய்ந்து பார்க்கவும், நமது வாழ்க்கையை சீரமைக்கவும் இந்த சிந்தனை உதவும். அடிக்கடி மரணம் குறித்த சிந்தனை வருமானால், வாழ்க்கை ஓட்டத்தை நாம் நல்ல முறையில் ஓடி முடிக்க முடியும்.

எனவே அடிக்கடி மரண நிகழ்வுகளில் நாம் பங்கேற்போம். அதன்மூலம் மரணம் குறித்த சிந்தனையை நமக்குள் உள்வாங்கி நம்மை சீர்படுத்தி கொள்வோம். நல்ல மரணத்தை எதிர்நோக்கி நாமும் காத்திருப்போம்.

எது தீட்டு?

தீட்டு என்றால் ஒதுக்குதல் அல்லது விலக்குதல் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.
தீண்டக்கூடாது என்று நாமே உருவாக்கிக் கொண்ட சிலவற்றை அல்லது சிலரை தொட்டுவிட்டால் உடனே தீட்டுப்பட்டுவிட்டது என்றும், அதற்கான பரிகாரம் செய்து தீட்டுக்கழித்து கொள்வதையும் நாம் அறிந்திருக்கிறோம்.
தீட்டு என்கிற ஒன்று மனிதனோடு, மனித மனத்தோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய விஷயமாக ஒரு காலத்தில் இருந்தது. பெரும்பாலும் தீட்டு என்றாலே குழந்தை பிறப்புக்குப் பின் சில நாட்கள், யாராவது இறந்துவிட்டால் அதற்கு பின் வரும் சில நாட்கள், பெண் பூப்படைதல், அவளின் மாதவிலக்கு என்று வரையறுத்துக் கூறப்பட்டது.
இவற்றிற்கும் மேலாக மனிதனை மனிதன் தொடுவது கூட தீட்டாக திணிக்கப்பட்டிருந்தது.

(இந்த விஷயத்தில் மட்டும் முழுமையான மாற்றம் ஏற்படாவிட்டாலும் கொஞ்சம் மாற்றம் கண்டு சக மனிதனை மதித்து உறவாடி வருகிறோம் என்பதையும் நாம் மறுப்பதற்கில்லை.)

இன்றுவரை அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கும் இத்தகைய தீட்டுகள் ஏதாவது பரிகாரம் மூலம் நிவர்த்திக்கப்பட்டு சுத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆக தீட்டு என்றால் அசுத்தம் நீங்கி சுத்தமாகுதல் என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
வழியிலே நடந்து செல்லும்போது மலத்தை மிதித்துவிட்டால், அதனோடே வீட்டுக்குள் செல்ல முடியாது. சென்றால் நாறி போய்விடும். அதனால் வீட்டுக்கு வெளியிலேயே அதனை கழுவி சுத்தம் செய்து கொண்ட உறுதி நமக்கு ஏற்பட்ட பிறகு வீட்டுக்குள் செல்கிறோம். இந்நிகழ்வை நான் தீட்டுப்பட்டுவிட்டது என்று சொல்ல வரவில்லை. அசுத்தப்பட்டுவிட்டது, அதனை சுத்தப்படுத்தி விட்டோம். இதுபோலத்தான் தீட்டு விஷயமும் என்றே சொல்ல வருகிறேன்.

மனித உடலுக்கு புறம்பான விஷயங்கள் எதுவுமே அவனை தீட்டுப்படுத்துவதில்லையாம்.

மாறாக, அவனுடைய இதயத்திலிருந்து வெளியாகும் பொல்லாத சிந்தனைகள், விபச்சார- வேசித்தனங்கள், கொலை பாதக செயல்கள், களவுகள், பொருளாசை, துஷ்டத்தனங்கள், கபடு, காமவிகாரம், பொறாமை, தூஷணம், பெருமை, மதிகேடுகள்தான் அவனைத் தீட்டுப்படுத்துகின்றனவாம்.
பொல்லாங்கான இவைகளெல்லாம் மனித உள்ளத்திலிருந்து புறப்பட்டு வந்து அவனைத் தீட்டுப்படுத்துகின்றன (மாற்கு 7: 18- 23) என்று பரிசுத்த வேதாகமத்தில் (பைபிளில்) எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

ஒருநிமிடம் சிந்தித்து பார்த்தால் இத்தனையும் மனிதனிலிருந்து வெளிப்பட்டு அவனை எந்தெந்த வழிகளில் எல்லாம் பாவ செயல்களுக்கு உட்படுத்துகின்றன என்பதை நாம் அன்றாடம் செய்தித்தாள்களை புரட்டினாலே தெரிந்துக் கொள்ளலாம்.

தீட்டு என்று நமக்கு நாமே வரையறுத்துக் கொண்டுள்ளவற்றை எல்லாம் தவிர்த்து, நம்மை மாசுப்படுத்தும் (அசுத்தப்படுத்தும்) இவைகளை ஒதுக்கி நம்மை சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இறைவனின் எதிர்பார்ப்பு.

இதை கடைப்பிடித்துதான் பார்ப்போமே.

உன்னத தலைவரின் பிறந்த நாள்

தேவன் 
தம்முடைய ஒரே பேறான 
குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ 
அவன் கெட்டுப் போகாமால் 
நித்திய ஜீவனை அடையும்படிக்கு 
அவரை தந்தருளி, 
இவ்வளவாய் உலகத்தில் 
அன்பு கூர்ந்தார்.(யோவான் 3:16)

உலக வரலாற்றில் மறக்க முடியாத,
மறுக்க முடியாத உன்னத தலைவரின் பிறந்த நாள் இன்று.
அன்பு, தியாகம், எளிமை,
முன் மாதிரியான ஓர் நல்வாழ்க்கை என
அவரை போல் வாழ்ந்தவர் ஒருவரும் இல்லை
இந்த பூமியில்.

தேவனின் குமாரன் என்ற
மகிமையை தியாகம் செய்தவர்.
அழிந்து கொண்டிருக்கும்
உலக மக்களின் மேல்
அன்பு கொண்டதால்தான்
அவரின் தியாகம் உணர்த்தப்பட்டது.

அரண்மனையிலோ, மாட மாளிகையிலோ
அவர் பிறக்காமல்,
நாற்றமடுத்த மாட்டுத் தொழுவத்தில் பிறந்து,
கந்தை துணியில் சுற்றி கிடத்தப்பட்டதால்
அவரின் எளிமை அறியப்பட்டது.

சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் போதும்,
அடுத்தவனின் தவறை
உலகறிய செய்யும் மனிதர்கள்
மத்தியில் வாழ்ந்த காலத்தில்,
கையும், மெய்யுமாய் விபச்சாரத்தில்
பிடிபட்ட பெண்ணுக்கு,
தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரம் இருந்தும்
அதை செய்ய மறுத்து
அவளை மன்னித்து,
இனி நீ பாவம் செய்யாதே என்று கூறி,
மறுவாழ்வு அளித்து
முன்மாதிரியாக வாழ்ந்து காட்டியவர்.

இன்னும் எத்தனையோ
சொல்லலாம் அவரை குறித்து.

என்னை உயர்த்த
தன்னை தாழ்த்திய
அந்த உன்னதரை
உள்ளத்தில் வரவேற்போம்.
அர்த்தமுள்ள வகையில்
அவரின் பிறந்த நாளை
கொண்டாடி மகிழ்வோம்.
அனைவருக்கும்
இனிய
கிறிஸ்துமஸ் நல்வாழ்த்துக்கள்

அழியா கலை... அழிவை நோக்கி?

சித்திரம் என்பது ஓவியத்தைக் குறிக்கும் மற்றொரு சொல்லாகும். ஓவியம் ஓர் கலை. அந்த கலையை ஆத்மார்த்தமாய் ரசிப்பது ஓர் சுகம். அந்த சுகத்தை அனுபவித்தவர்களுக்கு மட்டும்தான் அதன் மேன்மை புரியும்.

மேலும், கீழும் கோடுகள் போடு அதுதான் ஓவியம் என்றார்கள். ஆமாம், ஓவியத்தின் மீது ஆர்வம் உள்ளவர்கள் முதல்ல இதைத்தான் செய்வார்கள். பல ஓவிய மேதைகள் இப்படித்தான் தரையிலும், சுவரிலும், காகிதங்களிலும் கிறுக்கி கிறுக்கியே அந்த கலையை கற்று சாதனைப் படைத்திருக்கின்றனர்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்த இந்த கலை குறித்த ஆர்வம், சிறு வயதில் நான் படிக்கும்போது எனக்கு ஏற்பட்டது. எனது ஆர்வத்தை நான் வளர்த்துக் கொள்ள முக்கிய காரணமாக இருந்தவர் என் அப்பா. வீட்டில் ஓய்ந்திருக்கும் நேரத்தில் ஒரு நோட்டு புத்தகத்தை எடுத்து, அதில் ஏதாவது ஒரு உருவத்தை வரைந்து கொண்டிருப்பார். சில நேரங்களில் வரைந்த அந்த ஓவியத்திற்கு அட்டையிலோ, தகரத்திலோ உருவம் கொடுப்பார். வயது முதிர்ந்த நிலையில் இப்போதும் கூட அதை தொடர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு ஆன்ம திருப்தி அவருக்கு.

அடுத்து ஓவியத்தின் மீது எனக்குள்ள ஆசையை வெறியாக மாற்றியவர், என்னோடு படித்த நண்பரின் அண்ணன் டாக்டர் ஜீவராஜ் அவர்கள். சென்னை, காசிமேட்டில் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நல்ல மனிதர். அவர் ஹோமியோபதி மருத்துவம் படித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அது. அவர்களுக்கு சொந்தமான விறகு கடையில் மாலை நேரங்களில் கல்லா பெட்டியில் அமர்ந்திருப்பார். வியாபாரத்தை கவனித்துக் கொண்டே ஓவியம் வரைவார். வெள்ளைத்தாளில் கட்டங்களைப் போட்டு சிறிய அளவில் இருக்கும் ஓவியத்தை என்லார்ஜ் செய்வார். கோடுகளில் உருவத்தை வரைந்து விடுவார். பின்னர் அதற்கு ஷேடிங் கொடுப்பார். அப்படி அவர் அழகாக வரைந்த கர்மவீரர் காமராஜரின் படம் ஒன்று இன்றும் என் மனதில் ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருக்கிறது.

அதன்பிறகு பத்திரிகைகள், சுவர் விளம்பரங்கள் என அந்த காலக்கட்டத்தில் வரைந்து கொண்டிருந்த பலரது ஓவியங்கள் என்னைக் கவர்ந்தன. விடுமுறை நாட்களில் பேப்பரும், பென்சிலும்தான் எனக்கு துணை. எதையாவது வரைந்து கொண்டிருப்பேன். படம் வரையும் ஆர்வம் அதிகரித்ததால் சென்னை சிந்தாதிரிப்பேட்டையில் இருந்த ஒரு ஓவியப் பயிற்சி பள்ளியில் சேர்ந்து அஞ்சல் வழியில் ஓவியம் கற்றேன். டிப்ளமோவும் வாங்கினேன். இன்றும் அந்த பயிற்சி பள்ளி இயங்கி கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். 
இப்பவும் படம் வரைகிறாயா என்று மட்டும் கேட்காதீர்கள்.

அந்த வகையில் என்னைக் கவர்ந்த ஓவியர்கள் சிலர் இன்றும் நினைவில் இருக்கின்றனர். வடசென்னைப் பகுதியில் ராமன் ஆர்ட்ஸ், மகபூப் ஆர்ட்ஸ், ஜே.பி.கிருஷ்ணா ஆர்ட்ஸ் என பல ஓவிய நிறுவனங்கள் செயல்பட்டன. இந்நிறுவனத்தினர் சுவர்களில் படம் வரைவதில் கொடிகட்டி பறந்தனர். இவர்களின் சுவர் விளம்பரங்கள் நான் செல்லும் வழியில் எங்கேயாவது வரையப்பட்டால் மெய் மறந்து நின்று விடுவேன். பெரிய சுவர்களில் ஒருநாளில் முழு உருவமும் வரைய முடியாது. அதனால்  அந்த ஓவியம் முழுமை பெறும் நாள் வரை தொடர்ந்து அந்த பகுதிக்குச் சென்று பார்த்து வருவேன். முழுமையானதும் அதன் அழகை ரசித்து பார்ப்பேன். இவர்களின் கைவண்ணத்தில் அன்றைய சினிமா நட்சத்திரங்கள் அழகாகவே தெரிவார்கள். இவர்களை அடியொற்றி சிறு சிறு ஓவியர்களும் இந்த தொழிலில் ஈடுபட்டனர்.

அப்போதெல்லாம் சினிமா தியேட்டர்களின் வாசல்களில், திரையிடப்படும் படத்தின் காட்சிகளைக் கொண்ட மிகப்பெரிய பேனர்கள்தான் ஆதிக்கம் செலுத்தின. பேனரில் உள்ள அந்த படங்களை பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்று சினிமாவைப் பார்த்தால் வித்தியாசமே தெரியாது. அந்த அளவிற்கு கைகளால் வரையப்படும் ஓவியங்களுக்கு மவுசு இருந்தது.

ஓவியர்கள் மாருதி, ஜெயராஜ், மணியம் செல்வன், ஜமால், ட்ராஸ்கி மருது இவர்களின் படங்களுக்காகவே பல பத்திரிகைகளை வாங்குவேன். குறிப்பாக ஓவியர் மாருதியின் படம் என்றால் உயிர். அந்த படத்தை அப்படியே வரைய வேண்டும் என்று முயற்சி செய்வேன். கான மயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழி கதையாகிவிடும். இருப்பினும் முயன்று கொண்டிருப்பேன்.

பெண்களின் உருவம், அவர்கள் அணிந்திருக்கும் ஆடைகள், ஆபரணங்கள் என ஒன்றையும் மிச்சம் வைக்காமல் அச்சுபிசகாமல் தத்துரூபமாய் வரையும் மாருதியின் ஓவியங்களும்,

மாடர்ன் டிரஸ் அணிந்த பெண்களின் உருவத்தை வரைந்து அவர்கள் அணிந்திருக்கும் டீ-சர்ட்டில் கவர்ச்சி வாசகங்கள் எழுதி அதன்பின் மறைந்திருக்கும் மார்பழகை வெளிப்படுத்தும் ஜெயராஜின் அந்த கோட்டு ஓவியங்களும் அப்பப்பா...

வரலாற்று பின்னணி கொண்ட அரசர்கள், அரசிகள், போர்க்களக் காட்சிகளை கோட்டோவியமாக வரைந்து அந்த வரலாற்றுக் காலக் கட்டத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் செல்லும் மணியம் செல்வத்தின் ஓவியமும் அடடா... இப்போது நினைத்திலும் வியப்பாக இருக்கிறது.

இப்போது எங்கு பார்த்தாலும் கைகளால் வரையப்படும் ஓவியங்களைவிட கணினி மூலம் வரையப்படும் ஓவியங்கள்தான் நம் கண்களில் தென்படுகின்றன. கணினிமூலம் வடிவமைக்கப்படும் ஓவியங்களில் அன்றிருந்த அந்த தத்துரூபமும், உயிரும் இன்று காணாமல் போய்விட்டது. அதைபோலவே கைகளால் வரைந்து பிழைப்பு நடத்தி வந்த பலர் இன்று அந்த தொழிலை விட்டு வேறு தொழிலை செய்து வருகின்றனர். விரல் விட்டு எண்ணும் அளவிற்கு அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக சில ஓவியர்கள் இன்றும் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். பலர் காலத்திற்கேற்றபடி கணினி மூலம் படங்களை வரைந்து பிழைப்பு நடத்தி வருகின்றனர்.

காலத்தின் கட்டாயத்தில் சிறிது சிறிதாக மறைந்து கொண்டிருக்கிறது ஓவியக்கலை. பேப்பரும், பென்சிலும் கொண்டு கைகளால் வரைவது மறைந்துபோய் எலி வாலைப் பிடித்து இன்று கணினியில் படம் வரையப்படுகிறது. இன்றைய தலைமுறையினருக்கு கற்று தரப்படும் பயனில்லா விஷயங்களில் ஓவியக்கலையும் சேர்ந்துவிடுமோ என்றே நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

மனதில் அமைதியும், சந்தோஷமும் தாண்டவமாடும் இனிய சூழலில் ஓவியம் வரைதல் ஓர் சுகம்.

இன்றைய காலக்கட்டத்தில் எங்கேங்க இப்படி ஒரு இனிய சூழலை அனுபவிக்க முடியுது? ஓவியம் வரையற மூடே வரமாட்டேங்குது... எப்படியாவது ஒரு ஓவியத்தை வரையணும், முயற்சி பண்றேன். 

வெட்கி தலை குனிந்தேன்

பசுமை ஆடையணிந்து காட்சியளிக்கும் வயல்வெளி,

நீண்டு நெடு நெடுவென வளர்ந்திருக்கும் தென்னை, பனை மரங்கள்,

பச்சை பசேலென்றிருக்கும் கரும்பு, வாழைத் தோட்டங்களை பார்க்கும்போது

கண்களுக்கு இனிய விருந்தும், மனதுக்கு ஒரு ரம்மியமும் கிடைக்கும்.

என்னைப் போன்ற சென்னைவாசிக்கு ஏதேனும் வெளியூர் பயணங்களின் போதுதான்

இத்தகைய அனுபவம் கிடைக்கும்.

என் பக்கத்து வீட்டில் ஓங்கி வளர்ந்த தென்னை மரம் ஒன்று இருந்தது. பெண்ணின் கூந்தலை காற்று தழுவும்போது தலைமயிர் பறக்கும் அழகை அந்த தென்னையின் கீற்றில் நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். மாலை நேரத்தில் அந்த தென்னையை தொட்ட காற்று என்னை தீண்டும்போது ஒருவித சுகத்தையும் அனுபவித்திருக்கிறேன்.

சென்னையில் இதுபோன்று வளர்ந்திருக்கும் தென்னை மரங்களில் இருந்து கிடைக்கும் பொருட்களை, வீட்டின் உரிமையாளர்கள் பறித்து அனுபவிப்பதில்லை.

அந்த மரங்களில் கூடுகட்டியிருக்கும் காக்கைகளாலோ, அந்த மரங்களில் இருந்து  ஏதேனும் பொருட்கள் அடுத்தவர் வீட்டில் விழுந்தாலோதான் மரம் குறித்த சிந்தனையே வரும். அதன்பிறகு ஆட்களைக் கொண்டு வேண்டாதவற்றை கழித்து சீராக்குவர்.

கடந்த ஞாயிறன்று காலை, திடீரென நான்கு பேர் பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் தென்னை மரத்தை சுற்றி சுற்றி வந்து மேலும், கீழும் பார்த்தனர். தங்களுக்குள் ஏதோ பேசி கொண்டனர்.

மரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் வேண்டாதவற்றை கழிக்க வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்தேன்.ஆனால் அவர்கள் மரத்தை கொல்ல வந்திருக்கிறார்கள் என்பது பின்னர் தெரியவந்தது. மிகவும் அதிர்ந்து போனேன்.

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மனது கிடந்து தவித்தது.

என் வீட்டின் உரிமையாளரிடம் மரம் வெட்டப்படுவதை தடுக்கும்படி கூறினேன்.

அந்த மரத்தை வெட்ட சொன்னதே நான்தான் என்று அவர் சொன்னதும் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தேன். அந்த தென்னை மரம் வீட்டின் மீது அடிக்கடி வேகமாக மோதுவதால் சுவரில் விரிசல் ஏற்படுகிறது. பலமுறை பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் சொல்லி பார்த்தும் பயனில்லை. வேறு வழியில்லாததால், எங்களையே வெட்ட சொல்லிவிட்டார்கள். அதனால் கை காசை செலவழித்து மரத்தை வெட்டுகிறேன் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

வாடகை வீட்டில் குடியிருக்கும் என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்று மனதுக்குள் வேதனைப்பட்டேன்.

கொலை செய்ய வந்த கூலியாட்களை போல் தெரிந்த அந்த மரம் வெட்டிகள் மரத்தின் அடியில் கற்பூரம் கொளுத்தி கைகளை கூப்பி, வயிற்று பிழைப்புக்காக உன்னை வெட்ட வந்திருக்கிறோம். எங்களை தண்டித்து விடாதே என்று கெஞ்சுவதைபோல் பணிந்து நின்றனர்.

எங்கள் தலைவிதி இது . எத்தனை நன்மை செய்தாலும் நன்றி இல்லாதவர்கள் நீங்கள். ஆகட்டும் வந்த வேலையை பாருங்கள் என்பதுபோல் கடைசியாக ஒரு முறை தென்னை மரம் காற்றில் அசைந்து இசைவளித்தது.

கற்பூர ஜோதி அவிந்த சிலநொடிகள்தான் தாமதம் தங்களின் கைகளில் ஆயுதங்களை எடுத்து வெட்டும் பணியில் ஈடுபட்டனர். உச்சியில் ஏறி தென்னை ஓலைகளை வெட்டினர். பின்னர் பாலை, மட்டை என ஒவ்வொன்றாக வெட்டி தள்ளினர்.

வெட்டப்படும் அந்த மரத்தில் கூடு கட்டிய ஒரு காகம், தான் கஷ்டப்பட்டு கட்டிய கூட்டை காணாமல் தவித்த தவிப்பு இருக்கிறதே, அதை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. கா... கா... என்று கரைந்தபடியே சுற்றி சுற்றி வந்தது.  தாவி தாவி மேலும், கீழும் ஓடிய விளையாடிய அணில் ஒன்று அருகில் இருந்த மற்றொரு மரத்தில் அமர்ந்து கொண்டு தன் பங்குக்கு கத்திக் கொண்டிருந்தது.

சரியாக இரண்டு மணி நேரத்தில் மரம் முழுவதும் வெட்டப்பட்டு விட்டது.

தன் உயிர்போன நிலையிலும் வெட்டி வீழ்த்தும்படி இசைவளித்த வீட்டுக்காரருக்கு, அந்த மரம் தனது உறுப்புகளை  தானமாக தந்தது. மரத்தின் பாகங்களை பலர் பங்கு போட்டனர்.

மரத்தை வெட்டி வீழ்த்தியவர்களுக்கும்  ஒருநாள் வாழ்வதற்கான கூலியை அந்த மரம் பெற்று தந்தது. அவர்களும் சந்தோஷமாக சென்றனர். ஐந்தடி அளவில் மரம் துண்டு போடப்பட்டது. ஏறக்குறைய ஏழு துண்டுகள் தெருவின் ஓரத்தில் கிடத்தப்பட்டன.

தெருவில் நான் போகும்போதும், வரும்போதும் அந்த மரத்துண்டுகள் என்னை பார்த்து, நீ வசிக்கும் தெருவில் ஒரு கொலை நடக்கப்போவது தெரிந்தால் சும்மா இருந்திருப்பாயா? நல்ல இதயமுள்ள மனிதனாக நீ இருந்திருந்தால் அதை தடுத்து நிறுத்துவாய் அல்லவா? நான் என்ன தப்பு செய்தேன்? நான்கு பேர் சேர்ந்து என்னை கொன்றதை நீயும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாயே என்று கேட்பதைப்போல் இருக்கிறது.

வெட்கி தலை குனிந்தபடியே சென்று வருகிறேன்.

எப்படி போனது? எங்கே போனது?

கடைசி முயற்சி

மரணம்...

இந்த பெயரை கேட்டதும் மிரண்டுபோகும் மனிதர்கள்தான் அதிகம்.

ஒருவரும் இதனை விரும்பி வரவேற்பதில்லை. ஆனாலும் குறிக்கப்பட்ட அந்த நாள் வரும்போது அது தவறாமல் தன் வேலையை செய்து முடிக்கிறது.

எனக்கு இது நேரிடாது என்று எந்த மனிதரும் மறுத்து கூற முடியாது.

நாம் விரும்பாமலேயே அது நம்மை வந்தடையும்.

பிறப்பு எப்படி நிச்சயமோ, இறப்பும் நிச்சயமே.

அன்றாடம் நாம் பயன்படுத்தும் பொருட்களில் கூட தயாரிப்பு தேதியும்,

இறப்பு தேதியும் (அதாவது அதன் பயன்பாட்டுக் காலம்) குறிக்கப்பட்டிருக்கும்.

நமக்கும் அப்படிதானாம்.

ஒவ்வொரு மனிதன் பிறக்கும்போதும் அவனுடைய இறக்கும் நாளும் குறிக்கப்படுகிறதாம். இது எல்லா மனிதருக்கும் தெரியுமாம். இந்த உலகில் அவன் வாழும்போது பலவித எண்ணங்களில், கவலைகளில் சிக்கி கொள்வதால் அவனின் இறப்பு நாளை மறந்து விடுகிறானாம். அபூர்வமாக சில பேர் தங்களின் மரண நாளை முன் கூட்டியே தெரிவித்து, அதன்படி இறந்தும் இருக்கின்றனராம். நான் சிறுவனாக இருந்தபோது பெரியவர்கள் சொல்ல கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இது எந்த அளவுக்கு சாத்தியம் என்பது எனக்கு தெரியாது.

சென்னை அரசு பொது மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த சிலரின் கடைசி நிமிடம் அல்லது கடைசி நொடி என்று கூட சொல்லலாம், உடல் என்னும் கூட்டை விட்டு உயிர் பிரியும் தருணம் அருகில் இருந்திருக்கிறேன். கிட்டதட்ட நான்கு பேரின் கடைசி தருணத்தில் உடனிருந்திருக்கிறேன். எப்படித்தான் உயிர் பிரிந்தது என்றே தெரியவில்லை.

இப்படித்தான் கடந்த மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு என் உறவினர் ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லாத நிலையில் ஜி.எச்.சில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தார். இரண்டே நாட்கள்தான். முதல்நாள் சேர்த்தார்கள். இரண்டாம் நாள் மாலையில் அவரின் நிலை மோசமானது. சேதியறிந்து அங்கு சென்றேன். டிரிப்ஸ் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. மூக்கிலும், வாயிலும் குழாய்கள் செருகப்பட்டிருந்தன. அவரின் சுவாசம் வித்தியாசமாக இருந்தது. ஏற்கெனவே பார்த்து பழக்கப்பட்டிருந்ததால் நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்.

அந்நிலையிலும் உறவினர்கள் தங்களின் வருகையை தொடுதல் மூலமாக அவருக்குப் பதிவு செய்தனர். அவரும் தன் பங்குக்கு தலையை திருப்பி அவர்களைப் பார்த்து கண்களை மூடி, திறந்து சரி என்பது போல் உணர்த்தினார்.

அவரின் முடிவு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தேன். இரவு 8.45 மணியிருக்கும். கண்கள் திறந்திருந்த நிலையில் திடீரென அவர் மூச்சு நின்றது. பணியில் இருந்த டாக்டர்களும், நர்சுகளும் பரபரப்பாயினர். உறவினர்களை வெளியே செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தினர். பொது வார்டு என்பதால் கட்டிலை ஒட்டியபடி முக்கோண வடிவில் திரைச்சீலை மூடப்பட்டது. ஒரு மருத்துவர் நோயாளியின் இடது மார்பு பக்கம் இரண்டு கைகளையும் வைத்து மேலும் கீழும் பலம் கொண்டு அழுத்தினார். எனக்கு புரிந்து போனது.

வாயைத் திறந்து ஒரு குழாயை செருகி குழாயின் மறுமுனையில் பலூன் போன்ற ஒன்றை பொருத்தி அருகில் இருந்த என் உறவினரிடம் கொடுத்து 4 முறை அழுத்தும்படியும், பிறகு விட்டு விட்டு அழுத்தும்படியும் மற்றொரு மருத்துவர் அறிவுறுத்தினார். அவரும் அதன்படியே செய்தார். ஒவ்வொரு முறை அமுக்கும்போதும் வயிறு மேலும், கீழும் ஏறி இறங்கியது. ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லை.

என்னை அழைத்த வேறொரு மருத்துவர், அவருக்கு (நோயாளிக்கு) இதயத்துடிப்பு நின்று விட்டது. செயற்கை முறையில் இதயத்தை துடிக்க வைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம். ஒருவேளை இதயம் துடிக்கத் தொடங்கி விட்டால் அது எவ்வளவு நேரம் துடிக்கும் என்று தெரியாது. பத்து நிமிடம் துடிக்கலாம், ஒரு மணிநேரம் துடிக்கலாம் அல்லது ஒரு நாள் முழுவதும் துடிக்கலாம். இப்போதைக்கு எங்களால் இது மட்டுமே செய்ய முடியும். மனதை திடப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்றார்.

மருத்துவர் என்னிடம் கூறியதை  இறந்தவரின் மனைவி உள்பட அனைவரிடமும் தெரிவித்து ஆக வேண்டிய காரியங்களை பார்க்கும்படி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.

குறிக்கப்பட்ட நேரம் வந்தது யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் உடலை விட்டு அவரின் உயிர் விடை பெற்றது. எப்படி போனது, எங்கே போனது விடை காண முடியவில்லை.

இது ஒருநாள் எனக்கும் வந்து சேரும். இதிலிருந்து நான் தப்பிக்க முடியாது என்னும் எண்ணம் அந்த நேரத்தில் என் நெஞ்சில் நிழலாடியது

இருப்போம் என்றே நினைப்பவர் கண்களை

இறந்தவன் அல்லவோ திறக்கின்றான் -

இந்த வரி நீர்க்குமிழி என்ற திரைப்படத்தில் ஆடி அடங்கும் வாழ்க்கையடா... என்ற பாடலின் இடையே வரும்.

இறந்து கிடப்பவரை காண நேரிடும்போதெல்லாம் இந்த பாடல் வரி என் நினைவுக்கு வரும்.

இரண்டு மரணங்கள் என் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்திருக்கின்றன.

1) மரணம் நிச்சயம் என்பதை அறிந்ததும் அதனை சந்திக்க தயாராகி அமைதியாக எங்களை விட்டு, இந்த உலகை விட்டு விடை பெற்ற என் மூத்த மகனின் மரணம்.

2) மரணம் நெருங்கி வருகிறதே என அஞ்சி, தன் கண்களில் அந்த மரண பயத்தை மற்றவர்களுக்குக் காட்டி பிரிய மனமில்லாமல் உலகை கடந்த என் அத்தையின் மரணம்.

மரணம் குறித்த சிந்தனை எனக்கு வரும்போதெல்லாம் இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் என் நினைவுக்கு வரும். அடுத்த நொடியே மரணத்தை சந்திக்க நேரிட்டாலும் அதனை மகிழ்வோடு வரவேற்கும் மனநிலையும் உருவாகும்.

இந்த உலகத்தில் வாழும் மக்கள் அநியாய, அட்டூழியங்களை செய்கிறார்களே, அவர்களுக்கு மரணம் குறித்த சிந்தனையே இருக்காதா என்ற எண்ணமும் அடிக்கடி எனக்கு தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறது.

என்ன செய்வது?